شمارهٔ ۳۲ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از دوستش می‌خواهد که برخیزد و مشروب را در جام بریزد، چرا که بوی خوش آن شبیه مشک است. می‌گوید وقتی جام را از ته آن پر کند، گویی که گوهر درخشانی از دل شب به آفتاب درآمده است. به دوستش هشدار می‌دهد که اگر آب را در جام نریزد، آتش این شراب خاموش می‌شود. همچنین، اشاره می‌کند که آب به تیغ‌ها رنگ و تاب می‌دهد، اما برای شراب رنگ و تاب را می‌کاهد. در نهایت، شاعر می‌گوید که از شراب در جام سفالی چیزی دیگر نمی‌توان دید و کسی نمی‌تواند با سفال بر آب کشتی بسازد.