شمارهٔ ۳۲۰ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد شیخ‌ها و علمای دینی می‌پردازد و بر این نکته تأکید می‌کند که صرفاً داشتن ظواهر مذهبی مانند خرقه و دستار کافی نیست. شاعر از شیخ می‌پرسد که او جز اندوه و اندیشه‌های تکراری چه چیزی دارد و تأکید می‌کند که علم و تکرار درسی که به آن اهمیت نمی‌دهند، بی‌فایده است. همچنین شاعر به کم‌تحرکی و بی‌عملی در زندگی دینی اشاره کرده و از شیخ می‌خواهد تا به کارهای نیک خود بپردازد و از خود بگوید. در نهایت با اشاره به اینکه رندان خراب و بی‌خودند و به شیخ کاری ندارند، نوعی انتقاد اجتماعی و فرهنگی از وضعیت آن زمان را مطرح می‌کند.