شمارهٔ ۳۲۸ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به استقبال و ستایش از محبوب پرداخته است. شاعر با ابراز احساسات عمیق خود به محبوب می‌گوید که او چون نور در دل و جان او نشسته و به زیبایی و حضورش اشاره می‌کند. او محبوب را به درخت سرو و گل تشبیه می‌کند و از آمدن او به گلشن یاد می‌کند. همچنین، شاعر احساس می‌کند که محبوب با وجود سختی‌ها و خطراتی که برای جانش وجود دارد، به زندگی و دل او راه یافته است. در نهایت، او به زیبایی محبوب اشاره کرده و می‌پرسد که چرا با وجود شب و تاریکی، به روز آمده و دل را مشغول کرده است. شاعر حس می‌کند که محبوب با سختی و تنگنا به دلش نزدیک شده و این دلبستگی را بیان می‌کند.