شمارهٔ ۸۰ میرزا حبیب خراسانی
میرزا حبیب خراسانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
این خانه که پیوسته در او جوش و خروش است
از کیست؟ مگر مصطبه باده فروش است
این مستی می نیست که هنگامه عشق است
وین ناله نی نیست که آواز سروش است
از زهد ریائی چه دلت رسته شد ای شیخ
مستانه بمیخانه بزن جام که نوش است
گر توبه ز تزویر و ریا میکنی ای شیخ
وقت است که امشب قدح باده بجوش است
دوشینه ز مسجد بخرابات کشیده است
این شیخ قدح نوش که سجاده بدوش است
راهی بگشائید کز این خانه بر آئید
کین خانه پر از بانگ سباع است و وحوش است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عواطف و احساسات عاشقانه و همچنین نقد زهد و ریاکاری در دین می‌پردازد. شاعر با اشاره به خانه‌ای پر از هیاهو، از لذت‌های بشری و عشق حقیقی صحبت می‌کند و به شیخ یا زاهد توصیه می‌کند که به جای زهد ساختگی، در میخانه به شادی و نوشیدن بپردازد. او به توبه‌های ظاهری می‌خندد و دعوت می‌کند که از دنیای ریا به دنیای واقعیت و شادی بیایند، زیرا این خانه مملو از تجربه‌های واقعی و شور و شوق زندگی است.