شمارهٔ ۸۶ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی تضادهای دینی و معنوی می‌پردازد. شاعر به زاهدان می‌گوید که گرمی و آسایش در عبادت‌های خشک و سرد آنها نیست، بلکه او در دنیای عشق و میکده‌ها آرامش را می‌یابد. او بر این باور است که اگر سخنان عارفانه عجب‌های معنوی را از دست بدهند، ناقص و ناتمام خواهند بود. همچنین به اهمیت پرسش از دانشمندان اشاره می‌کند تا راه‌های صحیح ایمان و عرفان را دریابند. در نهایت، شاعر هشدار می‌دهد که در پی عناصری که اسیر قید و بندهای ظاهری هستند، نروند، زیرا در این راه‌ها انسان ممکن است به دام بیفتد.