شمارهٔ ۸۷ میرزا حبیب خراسانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به توصیف شخصی می‌پردازد که به ظاهر فقیر و پیر به نظر می‌رسد، اما در حقیقت دارای مقام و معنای بلند است. او به شکل یک ژنده‌پوش در میان مردم زندگی می‌کند، اما از لحاظ معنوی به اندازه امیران با ارزش است. وجود او مانند خورشیدی درخشان و دلی روشن‌تر از ماه دارد. لبخند او مایه حیات و نعمت می‌باشد و وجود او همانند باران رحمت است که به دیگران برکت می‌بخشد.