شمارهٔ ۱۱۲ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره عشق و دردهای ناشی از آن است. شاعر از زیبایی چشم معشوقش می‌گوید که او را بار دیگر به هلاکت انداخته است. او احساس می‌کند که در دام غم عشق گرفتار شده و هیچ‌ کس مانند او در این وضعیت نیست. شاعر نمی‌تواند به دیگران نگاه کند، حتی اگر معشوقش از او بخواهد. او همچنین به ناتوانی‌اش در فراموش کردن معشوق و عدم امکان خریدن دلش توسط دیگران اشاره می‌کند. در نهایت به شدت درد و رنج خود می‌پردازد و از اینکه هیچ درمانی برای دردش پیدا نمی‌کند، lament می‌کند. شاعر می‌خواهد که هیچ‌ کس جز معشوقش را نبیند و زندگی‌اش را بدون او بی‌معنی می‌داند. شعر به شدت حسرت و اندوه ناشی از عشق را منتقل می‌کند.