شمارهٔ ۱۱۷ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق عمیق و فدای جان خود بر آستان محبوب سخن می‌گوید. او به بلایا و مشکلاتی که بر اثر عشق تجربه می‌کند اشاره می‌کند و از دوست خود می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد. شاعر احساس می‌کند که مهر و وفای محبوبش در چهره‌اش نهفته و در عین حال از وجود او لذت می‌برد. او به این نتیجه می‌رسد که در فنا و زوال خود، بقا و جاودانگی را می‌بیند و همچنین با وجود گناهانش، به رحمت و بخشش محبوب امیدوار است. در نهایت، این احساس را دارد که همانند خاک در راه، بهتر است جانش را فدای محبوب کند.