شمارهٔ ۱۱۸ حسین خوارزمی

به چشم او نظر می‌کن دلا در ماه رخسارش

تو هم با دیده جان می‌توانی دید دیدارش

ظلال عالم صورت سبل شد دیده دل را

بهل صورت که تا بینی جهانی پر ز انوارش

گلستان حقایق را چه ریحان‌هاست روح‌افزا

مشام جان چو بگشایی رسد بویی ز گلزارش

کند شادی بود خرم دلی کز عشق دارد غم

شود آزاد در عالم هر آنکو شد گرفتارش

شه کنعانیم چون مه ببازار آمده ناگه

عزیزان وفاپیشه بجان گشته خریدارش

چه راحتها که می بینم جراحتهای جانانرا

چه مستیها که من دارم ز چشم شوخ خمارش

هدف گشته مرا سینه ز تیغ غمزه مستش

صدف گشته مرا دیده ز یاقوت گهر بارش

کجا چون تو گواهی را پسندد یار خود هرگز

شد این کنج دل ویران محل گنج اسرارش

چو گنج خاص سلطانی نباشد جز بویرانی

شهی کاندر همه عالم به خوبی نیست کس یارش