شمارهٔ ۱۲۳ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر، به شدت عاشق و دلتنگ محبوبش است و از بی‌تابی و دیوانگی‌اش می‌گوید. او گاهی خود را در آب و گاهی در آتش حس می‌کند، یعنی در حالتی از درد و رنج گاهی آرام و گاهی سوزان است. اشک‌ها و آلامش نشان‌دهنده‌ی نبود محبوبش است و زندگی‌اش را بی‌او مانند مرگی ناخوشایند تصور می‌کند. او به محبوبش می‌گوید که بدون او هیچ چیز برایش اهمیت ندارد و تنها چیزی که می‌خواهد درد عشق اوست. در پایان، از زیبایی چهره محبوبش با تشبیه به جنت و باغی دل‌انگیز سخن می‌گوید.