شمارهٔ ۱۶۰ حسین خوارزمی
حسین خوارزمی / غزلیات، قصاید و قطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ما سر بر آستان در یار می‌نهیم
پا در حریم کعبه احرار می‌نهیم
هر لحظه صد گناه و خطا می‌کنیم باز
چشم امید بر کرم یار می‌نهیم
چون کاف کوه قاف شکافد اگر نهند
باری که ما بر این دل افکار می‌نهیم
چون شادی وصال تو ما را نداد دست
دل بر غم فراق تو ناچار می‌نهیم
اول به آب دیدهٔ خود غسل می‌کنیم
آنگاه بر درت لب و رخسار می‌نهیم
تا سر بر آستانت نهادیم پای فقر
بر هفت فرق گنبد دوار می‌نهیم
ز انفاس تست مجلس ما مشک‌بوی و ما
تهمت به ناف آهوی تاتار می‌نهیم
روی خلاص هست ز بند بلا حسین
چون دل بدان دو طرّهٔ طرّار می‌نهیم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به بیان عشق و ارادت خود به معشوق می‌پردازد. او با تواضع و فروتنی، سر بر درگاه یار می‌نهد و امید خود را به کرم و رحمت او می‌سپارد. علی‌رغم ارتکاب گناهان زیاد، همچنان به زیبایی و محبت معشوق دل خوش دارد. شاعر از غم فراق و انتظار وصال می‌گوید و خود را برای نزدیکی به معشوق آماده می‌کند. او با اشک و محبت، از خداوند و زیبایی‌های او یاد می‌کند و بر این باور است که عشق واقعی آزادکننده است.