شمارهٔ ۲۳ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نوعی فهم و تحسین زیبایی و عظمت محبوب می‌پردازد. شاعر از دوستی یاد می‌کند که جهان به خاطر زیبایی او نگران است و به خاطر غم او، دیگران احساس بی‌تابی می‌کنند. او اشاره می‌کند که هیچ‌کس مانند محبوب او نیست و عاقلان که از غم عشق شکایت می‌کنند، از زیبایی محبوب بی‌خبرند. همچنین به زاهدان اشاره می‌شود که اگر از خاک قدم محبوب چیزی نزنند، نشان‌دهنده‌ی کور بودن آن‌هاست. شاعر بر این باور است که مخلصان واقعی، همانند محبوب، دیدگاه روشنی دارند و خاک پای او را ارج می‌نهند. در نهایت، به حسین اشاره می‌شود که از همه مخلص‌تر و بیچاره‌تر است، ولی چرا دیگران به او توجه خاصی ندارند.