شمارهٔ ۲۴ حسین خوارزمی
حسین خوارزمی / غزلیات، قصاید و قطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت
ندارد جان من قبله بجز محراب ابرویت
اگر در روی مهروئی بمهر دل نظر کردم
نکردم جز بدان وجهی که هست آیینه رویت
ز عشق روی گل بلبل نکردی ناله و غلغل
اگر اندر نهاد گل ندیدی نکهت رویت
دلم وقت گل و سنبل هوادار صبا زان شد
که تا یابد از او هر دم گذر بر چین ابرویت
صبا دکان عطاری گشادن کی توانستی
که او را نیستی هر دم گذر بر سنبل مویت
بصورت گه گه ار روئی بسوی غیرت آوردم
ز غیرت رخ متاب از من که دارم روی دل سویت
ز مژگان زن حسین خویش را از گوشه تیری
که می‌دانم نخواهد بد کمان او به بازویت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر عشق عمیق و پایدار شاعر به معشوقه‌اش است. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا، کعبه را نماد عشق و آرزوهای خود می‌داند و ابروهای معشوقه‌اش را به عنوان قبله دل خود معرفی می‌کند. او بیان می‌کند که تمام توجهش به چهره معشوق است و هر شوق و آرزویی که دارد، تنها به دلیل زیبایی‌های اوست. همچنین، شاعر ابراز می‌کند که حتی اگر بخواهد به کسی غیر از معشوقش نگاه کند، نمی‌تواند و همچنان محبت او در دلش حک شده است. در نهایت، شاعر با حسرت و غم عشق، به چشمان معشوق اشاره می‌کند و از جذابیت و زیبایی او سخن می‌گوید.