شمارهٔ ۲۴۲ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از غم و رنجی که به خاطر دوری محبوبش متحمل شده، سخن می‌گوید. او به محبوبش می‌گوید که دردی که به دلش وارد کرده و محبت و توجهی که از او انتظار دارد، برآورده نمی‌شود. او از محبوبش می‌خواهد که از روی محبت به عیادت او بیفتد، اما همواره از این کار سر باز می‌زند. شاعر از حسرت و آتش درونش به خاطر عشق ناتمامش می‌گوید و بدون توجه محبوبش، احساس تنهایی و ناامیدی می‌کند. او همچنین اشاره می‌کند که دیگران نیز به عشق او دچار شور و شوق هستند و این عدم توجه به احساسات دیگران، دل او را بیشتر می‌آزارد. در انتها، شاعر به یاد گذشته‌ها و لحظاتی که از جفاهای محبوبش فریاد می‌زده، می‌پردازد.