شمارهٔ ۲۷۱ حسین خوارزمی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی غم و اندوه ناشی از جدایی و فقدان است. شاعر به توصیف گل نازکی می‌پردازد که در جوانی شکفته شده، اما به سبب سرمای فصل خزانی آسیب دیده است. او از فراق آن گل و تأثیر آن بر زندگی‌اش غمگین است و احساس می‌کند که زندگی‌اش بدون آن گل، دیگر زیبایی ندارد. شاعر به شخصی صحبت می‌کند که از حال زار او بی‌خبر است و می‌خواهد دوباره به وصل و خوشی برسد. در پایان، از حسین می‌خواهد که مقدمات سفرش را فراهم کند تا چند روزی مهمان باشد.