شمارهٔ ۹۵ حسین خوارزمی
حسین خوارزمی / غزلیات، قصاید و قطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
خرم دل آن کس که تمنای تو دارد
شادی کسی کو غم سودای تو دارد
تا حشر بود سجده گه اهل محبت
جائی که نشانی ز کف پای تو دارد
شاید که ز خورشید فلک دیده بدوزد
هر کس که نظر در رخ زیبای تو دارد
هرگز بسوی طوبی و جنت نکند میل
آن دل که هوای قد رعنای تو دارد
اصلا نکند جانب فردوس نگاهی
هر دیده که امکان تماشای تو دارد
پروانه صفت گر تو بسوزی ز غم دل
آن شمع شب افروز چه پروای تو دارد
ای دوست حسین این همه سرمایه سودا
از سلسله زلف سمن سای تو دارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و علاقه عمیق به محبوب است. شاعر به زیبایی و جذبه محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که کسی که دل به تو بدهد، همواره در شادی و غم با تو پیوند خواهد داشت. او می‌گوید که محبت به تو سبب سجده و عبادت است و هیچ چیزی نمی‌تواند دل عاشق را به بهشت و طوبی سوق دهد، چون تنها هوا و آرزوی تو در دل اوست. همچنین اشاره به سوز و شمع دارد که در صورت بروز غم، سوزانده می‌شود و در انتها به عشق و سرمایه این آرزوها از زلف محبوب پرداخته می‌شود.