شمارهٔ ۱۰۰۰ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه او
که سنگ سرمه باشد کوه تمکین نگاه او
علو همت آن کس را که دارد گرم زرپاشی
جهان چون پنجهٔ خورشید زید دستگاه او
بود زیبنده لا شوق دیدار تو آنکس را
که چون شبنم برد از جای چشمش را نگاه او
مه نو را که نسبت داده است آیا به ابرویت؟
که بر اوج فلک می رقصد از شادی کلاه او
به جای گرد خیزد درد از جولانگهش جویا
دل عشاق گردیده است از بس فرش راه او
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به آرزوها و خواسته‌های عاشقانه پرداخته و زیبایی و جذابیت معشوق را توصیف می‌کند. شاعر با استفاده از تصاویری مانند "چشم سیاه" و "کوه تمکین نگاه" به قدرت و تاثیر نگاهی که به او می‌خندد اشاره می‌کند. او همچنین از علو همت و ثروت معشوق سخن می‌گوید و به زیبایی و خاص بودن او نسبت به دیگران تاکید می‌کند. در پایان، احساسات عمیق عاشق و نشانه‌های عشق و فراق را بازگو می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او چقدر زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده است.