شمارهٔ ۱۰۱۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی درد و غم ناشی از فراق معشوق است. شاعر در توصیف بی‌تابی دل و آرزوهایش می‌گوید که در نبود محبوب، گلو و دلش پر از رنج و اشک می‌شود. او به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر احساساتش اشاره می‌کند، و اینکه اگر به او فکر کند، دلش همچون اناری پر از درد می‌شود. باده را نیز به خاطر تاثیری که از معشوق دارد ستایش می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غم و حساسیت دل عاشق در کنار غم پرستان، او را دچار التهاب و بی‌تابی می‌کند، و بی‌محبوبی باعث می‌شود که هر کس در گلویش حس عدم آرامش داشته باشد.