شمارهٔ ۱۰۳۰ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز اشک آخر به دل فیضی رسد آهسته آهسته
چو آب جو که در گل‌ها دود آهسته آهسته
ز بس افشرده پا سنگینی غم بر دل تنگم
به رنگ سرو، آهم قد کشد آهسته آهسته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار، شاعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او به آرامی و به تدریج از غم و درد دلش می‌نالد و نشان می‌دهد که چقدر غم بر دلش سنگینی می‌کند. او به شکیبایی و صبوری در مواجهه با این درد اشاره می‌کند، به‌گونه‌ای که به مرور زمان، این احساسات به شکل زیبا و طبیعی مانند آبی که در گل‌ها جاری می‌شود، خود را نمایان می‌کنند.