شمارهٔ ۱۰۳۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عاشقانه و درد دل شاعر است. او به کسی اشاره دارد که اسیر زیبایی و ناز او شده و در شرایطی سخت و تنهایی به سر می‌برد. شاعر از عدم توجه و بی‌خبری معشوق در برابر عشقش شکایت می‌کند و حسرت می‌خورد که معشوق به حرف‌های او گوش نمی‌دهد و در حق او حرف‌های نادرستی می‌زند. او از کسی که در نبود معشوقش بی‌قرار است، می‌خواهد که از حال او نپرسد، زیرا درد درونش عمیق و بدتر از آن است که قابل بیان باشد.