شمارهٔ ۱۰۴۵ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
از برم دل می برد هر دم به رنگ تازه ای
دلبر نازک نهالی، شوخ و شنگ تازه ای
تازجوش بولهوس رنگش با باد شرم رفت
ریخت بر روی هوا طرح فرنگ تازه ای
ترک چشم مست او در هر مژه بر هم زدن
با دل عشاق ریزد رنگ جنگ تازه ای
ترک چشم او ز هر مژگان بهم سودن بریخت
بر دل غمدیده یک ترکش خدنگ تازه ای
می دهد جویا ز هر جامی که بر لب می نهد
گلشن امید ما را آب و رنگ تازه ای
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی معشوق و حس عشق اشاره دارد. شاعر با توصیف معشوق به عنوان یک نهال نازک و خوشحال، توجه می‌کند که هر دم دل او را با رنگ و حالتی جدید می‌برد. چشم‌های معشوق با هر بار پلک زدن، آثار عشق و دلبستگی را در دل عاشقان به وجود می‌آورد. همچنین، شاعر به اهمیت جامی که معشوق به لب می‌زند اشاره می‌کند که به امید و زندگی عاشقان آب و رنگ تازه‌ای می‌بخشد. در کل، این شعر تجلی زیبایی، عشق و نوآوری در روابط عاطفی است.