شمارهٔ ۱۰۵ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
چشم او آشیانهٔ دل ما
حلقهٔ زلف خانهٔ دل ما
اشک ما حلقه ایست سربسته
رازدار فسانهٔ دل ما
عشق آتش مزاج گل رویان
گشته معمار خانهٔ دل ما
نیست جویا غریب این گلشن
گل بود آشیانهٔ دل ما
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و پیچیدگی عشق و دل اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری مانند "چشم" و "زلف" به بیان عاشقانه‌های دل و اشک می‌پردازد و عشق را به آتش و معمار خانه دل توصیف می‌کند. این احساسات به جوهر دل و رازهایی که در آن نهفته است، پیوند می‌خورد و در نهایت به اهمیت و زیبایی عشق در زندگی اشاره دارد.