شمارهٔ ۱۰۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
به دامن می‌رسد مانند گل چاک گریبان‌ها
مبادا خار خواهش دامن دل را به چنگ آرد
در این گلشن به رنگ غنچه جمع آرید دامان‌ها
چرا شیرین نباشد گفتگوی شکرین لعلی
که می‌ریزند در بزمش به ساغر شیرهٔ جان‌ها
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار درباره‌ی درد و رنجی هستند که عاشق مجنون در جستجوی معشوق خود به آن مبتلاست. او در بیابان‌ها می‌سرود و دردهایش را بیان می‌کند. شاعر هشدار می‌دهد که خواسته‌ها و مشکلات زندگی مانند خارهایی در دل نشکنند و به اهمیت زیبایی و خوشی در زندگی اشاره دارد. همچنین، گفتمان شیرین و لذت‌بخش عشق و احساسات عمیق را مقایسه می‌کند با شربت جان‌افزا که در محفل‌ها پخش می‌شود. در کل، این شعر به جدایی عشق و دردهای آن می‌پردازد.