شمارهٔ ۱۰۵۶ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای من فدای نام تو یا مرتضی علی
من بندهٔ غلام تو یا مرتضی علی
برگشت آفتاب به حکم تو بارها
گردد فلک به کام تو یا مرتضی علی
سر تا بپای گوش شود همچو گل کلیم
تا بشنود کلام تو یا مرتضی علی
ریزم چو غنچه می به گریبان اهل حشر
گردم چو مست جام تو یا مرتضی علی
جویا مرا چه حد که زنم لاف بندگی
شاهان همه غلام تو یا مرتضی علی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با محبت و عشق به حضرت علی (ع) ابراز ارادت می‌کند و خود را فدای نام او می‌داند. او به مقام و عظمت علی اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز تحت تأثیر اراده اوست. شاعر خود را در حال گوش دادن به سخنان علی توصیف می‌کند و به قدری از عشق او سرشار است که مانند یک مست در جام عشق او غوطه‌ور می‌شود. همچنین، او در انتها به این موضوع اشاره می‌کند که حتی شاهان نیز بنده و غلام حضرت علی هستند.