شمارهٔ ۱۰۵۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
چه خواهد شد دمی با غنچه هم‌آواز اگر باشی
ز خاموشی به افلاطون دل، دمساز اگر باشی
توان در عالم دل داد، داد خودنمایی‌ها
نهان همچون اثر در پردهٔ آواز اگر باشی
دلت پا تا به سر گوش نصیحت آرزو گردد
چو گل در فکر انجام خود از آغاز اگر باشی
قماش گفتگویت می‌شود رنگی برون آرد
به خوناب جگر جویا سخن‌پرداز اگر باشی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تمجید از زیبایی و تاثیر صدای دلنشین انسان پرداخته است. شاعر به ارتباط میان دل و احساسات اشاره می‌کند و می‌گوید اگر دل با غنچه و گل هم آواز شود، زیبایی و آرامش بیشتری به وجود می‌آورد. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که انسان باید به نصیحت‌ها و آرزوهای خود گوش دهد تا همچون گل در آغاز مسیر خود بدرخشد. در نهایت، سخنان او به گویایی دل و عواطف عمق و رنگ ویژه‌ای می‌بخشد.