شمارهٔ ۱۰۶۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداری
چو ماه آخر چسان از رنج کاهیدن نگهداری
خزان پیریت گردد بهار نوجوانیها
چو پای سرو خود را گر ز لغزیدن نگهداری
تلاش منصب بیداری دل در دل شب کن
چه حاصل دیده ات را گر ز خوابیدن نگهداری
چه گل ها خوبخود ریزد به دامان تمنایت
دمی دست هوس را گر ز گل چیدن نگهداری
به رنگ غنچه دایم مایه دار نقد خود باشی
چو گل گر خویش را از هرزه خندیدن نگهداری
شود جویا به عیب خویشتن چشم دلت بینا
اگر خود را ز عیب مردمان دیدن نگهداری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به اهمیت نگهداری و مراقبت از خود و جوانی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر نتوانیم از جسم و روح خود به درستی مراقبت کنیم، زیبایی و جوانی‌امان از بین خواهد رفت. همچنین، او تأکید می‌کند که در راه رسیدن به منصب و هدف‌های زندگی، نباید اجازه دهیم خواب و بی‌توجهی مانع تلاش ما شود. مراقبت از آرزوها و جلوگیری از افراط و زیاده‌روی در لذت‌های دنیا نیز از نکات مهمی است که شاعر به آن اشاره می‌کند. در نهایت، اگر بخواهیم خود را بهتر بشناسیم و عیوب خود را بپذیریم، باید خود را با دیدن عیوب دیگران غافل نکنیم. به طور کلی، شعر بر قِبُلِ مدیریت زندگی و توجه به خود در برابر جذابیت‌های دنیوی تأکید می‌کند.