شمارهٔ ۱۰۸ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آهم گشود تا پر پرواز در هوا
شد رشک گلستان ارم سربسر هوا
تا شمع یاد روی تو افروخت در دلم
آهم عبیر بوی گل افشاند در هوا
جویا بگیر می زکف گلرخان که هست
خرم بهار و تازه گلستان و تر هوا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره احساس عمیق عشق و زیبایی طبیعت است. شاعر با دمیدن آه و حسرت خود، به پرواز روح و احساساتی چون بوی گل و طراوت بهار اشاره می‌کند. او یاد چهره محبوبش را در دل خود روشن می‌سازد و از زیبایی گلستان و هوای تازه اطراف سخن می‌گوید. در نهایت، از نزدیکان می‌خواهد زینت‌های بهار و زیبایی گل را بیابند و بشنوند.