شمارهٔ ۱۱۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنجی که به خاطر عشق و دلتنگی تحمل می‌کند صحبت می‌کند. او به سختی‌هایی که برای کشتن احساساتش وجود دارد اشاره می‌کند و از بی‌رحمی‌ای که در مقابل آینه‌ی عشق می‌بیند، گلایه می‌کند. او از معشوق خود می‌خواهد که رحم کند و از بی‌قراری و دلتنگی‌اش به خاطر دیدن او، یاد کند.