شمارهٔ ۱۱۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی که به خاطر عشقش بر تنش سایه افکنده، سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که این درد و ناراحتی به قدری عمیق است که مانند عرق بر روی موهایش نمایان است. همچنین، اشاره می‌کند که حتی بدون کمک و پشتیبانی، داغ عشق او مانند لاله‌ای سوزان است و در عین حال می‌گوید که این عشق می‌تواند روشنایی و امیدی به زندگی‌اش ببخشد، حتی اگر مانند چراغی بدون روغن باشد.