شمارهٔ ۱۳۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به موضوعاتی چون دوری از صحبت‌های نامتعارف و ظاهری‌گری زاهدان اشاره می‌کند. او می‌گوید که افرادی که به خودآرایی مشغولند، در واقع گرفتار خود هستند و زیبایی‌های ظاهری مانند خط و خال تنها قفس طاووس است. او از یادآوری معانی عمیق و عشق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که در دلش احساساتی دارد که درونی و عمیق‌اند. همچنین به ندامت و دعا اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس جز کسی که توانایی نزدیک شدن را دارد، از وصال محبوب بهره‌مند نمی‌شود. در نهایت، شعر به زیبایی و عمق احساسات انسانی می‌پردازد.