شمارهٔ ۱۴۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به احساسات عاشقانه و عاطفی خود اشاره می‌کند. او از عشق و زیبایی‌های خداداد به هنگام شنیدن ناله‌های عندلیب (پرنده‌ای عاشق) حسادت می‌کند. اشک او مانند گل می‌ریزد و هر بار که صدای عندلیب را می‌شنود، دلش به تپش می‌افتد. او احساساتش را به آتش و فریاد تشبیه کرده و در نهایت بیان می‌کند که جز عشق حقیقی و محبوبش، برای هیچ کس دیگری نمی‌گرید، زیرا تنها گوش گل می‌تواند صدای دلbroken او را بشنود.