شمارهٔ ۱۶۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)
هر نالهٔ دل من آواز دلگشایی است
هر آه شعله سوزم مکتوب آشنایی است
هر داغ سینهٔ من مجنون خانه سوزی است
هر قطرهٔ سرشکم طفل برهنه پایی است
هر سبزه ای در این باغ آشفته ای است بی خود
هر خار این گلستان کلک سخن سرایی است
هر سنبل پریشان رند سیاه مستی است
هر گل به رنگ خورشید جام جهان نمایی است
از زور طبع بگرفت ملک سخنوری را
جویا به کشور هند طوطی خوش نوایی است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به بیان احساسات عمیق شاعر پرداخته و نشان‌دهنده‌ی درد، شوق و زیبایی‌های زندگی است. ناله‌ها و آهات شاعر نمایانگر غم و اندوه او هستند، و هر کدام از تصاویر طبیعی مانند سبزه، خار و گل، نمادی از تجربیات و احساسات عمیق انسانی و زیبایی‌های جهان هستند. شاعر با اشاره به سنبل و طوطی خوش‌نوایی، به غنای ادبیات و فرهنگ هند نیز اشاره می‌کند. به طور کلی، این متن ترکیبی از زیبایی، درد و شیدایی روان شاعر است.