شمارهٔ ۱۸۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در قالب یک ابیات توصیفی و احساسی به زیبایی‌های عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر به مقایسه زیبایی گل و جمال معشوق می‌پردازد و می‌گوید که گل مانند آن چهره دلفریب نیست. او همچنین از درد و رنجی که ناشی از عشق است سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که دلش در سیر عشق غریب و تنهاست. در آرزوی نزدیک شدن به عشق، حسرت‌ها و ناامیدی‌ها را بیان می‌کند و بیان می‌کند که در باغ عشق، حتی خار هم از غنچه بی‌ارزش‌تر است. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که تکرار درد و ناله فایده‌ای ندارد و به دنبال دانش و آگاهی است که غم‌هایش را درک کند.