شمارهٔ ۱۸۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساسات عمیق و درونی انسان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس از آرامش درونی او آگاه نیست و نمی‌تواند به کیفیت حقیقی احساساتش پی ببرد. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که در زندگی به دلیل وابستگی‌های دینی و دنیوی، انسان‌ها نمی‌توانند به معنای واقعی آزاد باشند. شاعر به توصیف وضعیت افرادی می‌پردازد که در پی آرزوها و خواسته‌های برآورده نشده‌ی خود هستند و از این رو، همیشه دچار نارضایتی و داغ خواری می‌شوند. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که در مسیر زندگی، اگر انسان به خود واقعی‌اش بازگردد و شناخت درستی از خود داشته باشد، می‌تواند به مقصد برسد و گمراه نشود.