شمارهٔ ۲۲۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شادی و خنده‌ای است که از دل‌ها و طبیعت ناشی می‌شود. شاعر به زیبایی و شگفتی‌های زندگی اشاره می‌کند و می‌گوید که لب‌های زیبا چقدر می‌توانند فضای خوشی را بسازند. هرچند در دل بسیاری از مردم غمی وجود دارد، اما همچنان می‌توانند لبخند بزنند. شاعر همچنین به تأثیر باران در بهار و شادابی چمن اشاره می‌کند و از پیر مغان می‌خواهد تا از اعجاز خویش بگوید و نشان دهد که حتی دل‌های آزرده هم می‌توانند به خنده و شادی بیفتند. در کل، شعر پیامی از امید و شادی در برابر غم‌های زندگی دارد.