شمارهٔ ۲۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق درد و دلتنگی شاعر به خاطر فاصله‌اش از معشوق است. شاعر می‌گوید که همواره در حال رنج و اندوه است و یاد معشوقش شب و روزش را سیاه کرده است. او به یاد بهار و زیبایی‌های آن، اشک می‌ریزد و حسرت آن روزها را می‌خورد. همچنین به زیبایی چشم معشوق اشاره می‌کند که خواب را از او ربوده است. در نهایت، شاعر با تجسم رنج‌ها و سختی‌هایی که در زندگی گذرانده، نشان می‌دهد که غم او به مانند رگ یاقوت در خونش نشسته و همواره در حال جستجوی آن است.