شمارهٔ ۳۰۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در absence تو، دلم پر از غم و ناراحتی است. یاد تو مثل نسیمی است که فضای باغ را پر کرده است. با رفتنت، گل‌ها از نبود تو پژمرده شده‌اند و درد جدایی در دل لاله‌ها حس می‌شود. جز در مسیر جدایی و فراق، نمی‌توان به جایی رسید و کسانی که آرامش دارند، همچون شعله‌ای از عشق، دلشان گرم است.