شمارهٔ ۳۴۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی اهمیت مهربانی و بخشندگی در جامعه را بیان می‌کند. شاعر معتقد است که مهربانی با مردم، نگهبان دولت و حکومت است و دل شکستن مردم هیچ سودی ندارد. او به قناعت و آسایش اشاره می‌کند و می‌گوید که گاهی سیر بودن از نعمت‌های دنیوی ممکن نیست. در ادامه، می‌گوید که اگر به حقیقت نگاه کنی، باید به دل‌درد خود توجه کنی. همچنین اشاره می‌کند که باده نوشی و خوشگذرانی در شرایط عادی، نشانه‌ای از قدرت و سلطنت است. شاعر از خوان گسترده‌ای صحبت می‌کند که برکت‌های آن حاصل خون دل‌ها و تلاش‌های انسان‌هاست. در نهایت، به اهمیت تحمل و رفتار با افرادی که آگاهی کمتری دارند، اشاره می‌کند و این‌ها را نشان‌دهنده قدرت و بزرگی یک حکومت می‌داند.