شمارهٔ ۳۶۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی و فریبایی محبوب خود اشاره می‌کند. چشم های او مانند خون بر دل شاعر تأثیر می‌گذارد و دل او به خاطر زلف‌هایش مانند شرری در دستانش ناآرام است. آنچه در جهان وجود دارد، تنها تصویری از بی‌رنگی محبوبش است. شاعر به نصیحت کنندگان می‌گوید که او غمگین و زخم‌خورده است و باید از او فاصله بگیرند؛ چرا که درد و رنج او عمیق و واقعی است. همچنین، قصر وجود محبوبش مانند حبابی است که به راحتی نابود می‌شود. شاعر از زیبایی او به شدت متاثر است و دلش پر از غم و خلاء است.