شمارهٔ ۳۸۲ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن (مقتضب مثمن مطوی مقطوع)
از شعاع روی او آفتاب درتاب است
پیش مهر رخسارش ماه کرم شب تاب است
کی به دولت دنیا می رسد زخامی ها
تاب گوهری نبود رشته را چو بیتاب است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به زیبایی و درخشندگی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و او را به آفتاب و ماه تشبیه می‌کند. او بیان می‌کند که با وجود زیبایی این معشوق، زخم‌ها و مشکلات دنیوی همواره وجود دارند و نمی‌توان به راحتی به خوشبختی دست یافت. در واقع، زیبایی و خوبی‌ها می‌توانند در کنار چالش‌ها و سختی‌ها باشند.