شمارهٔ ۳۸۳ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست
از نفس مشت غبار جسم را برباد بست
می تواند نالهٔ دل را به گوش او رساند
درد را از رشتهٔ آه آنکه بر فریاد بست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به قدرت و تاثیر کلماتی اشاره دارد که می‌تواند آلام و دردهای درونی انسان را به گوش معشوق برساند. او به شخصی اشاره می‌کند که توانسته است دمی از غبار و رنج جسم را دور کند و با بیان رنج‌های خود، احساساتش را به معشوق منتقل کند. به طور کلی، شاعر از ظرفیت زبان و صدای دل برای ابراز دردها و رساندن آن به دیگران سخن می‌گوید.