شمارهٔ ۳۹۰ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است
تا قدم خم گشت قلاب محبت گشته است
آب و رنگ حسنش از جوش نیاز عاشق است
بر گل آن رو سرشک ما طراوت گشته است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به عشق و محبت در زمان پیری اشاره می‌کند. او دلش برای الفت و نزدیکی در عشق تنگ شده و با خم شدن قدم‌ها، عشق او را گرفتار کرده است. همچنین، زیبایی معشوقش از نیاز عاشق جوانه می‌زند و اشک شوق او بر گل، طراوتی تازه به وجود آورده است.