شمارهٔ ۴۱۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلخوشی‌ها و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او خطاب به معشوقش می‌گوید که نباید دل تنگ باشد چون زیبایی او مانند آیینه‌ای است که جلوه‌گری می‌کند. عشق او مانند شوق بلبل به گل رخسار است و این شوق ممکن است زندگی را تغییر دهد. شاعر بیان می‌کند که اگر اشکی بریزد، از چشمانش خون می‌ریزد و اگر آهی بکشد، از دلش خنجر برون می‌آید. او در مورد امید و ناامیدی سخن می‌گوید و می‌خواهد که لطف می‌زا از ساقی (نماد عشق) او را نجات دهد. در نهایت، او به شوق نوشیدن باده و لذت‌های آن اشاره می‌کند و از تمایل خود برای به دست آوردن شادی سخن می‌گوید.