شمارهٔ ۴۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، زیبایی و تاثیر چهره‌ای دلربا توصیف شده است. شاعر با اشاره به تأثیرات روحی و احساسی ناشی از دیدن این زیبایی، حسادت و حسرت را نیز به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند از زیبایی او چشم‌پوشی کند و حتی در تنگدستی هم نمی‌توان این زیبایی را پنهان کرد. همچنین، شاعر به قدرت و جذابیت چهره‌اش اشاره کرده و می‌گوید که زیبایی او مانند نقابی بر روی چهره‌ی نیکو وجود دارد که مانع از دیدن کامل آن می‌شود.