شمارهٔ ۴۲۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شدت احساسات عشق و دلدادگی اشاره دارد. شاعر خود را به شمعی تشبیه می‌کند که در کنار معشوق می‌سوزد و به پروانه‌ای که بی‌تابانه دور شمع می‌گردد، مشابهت می‌بخشد. دلنوشته‌ها نشان‌دهنده‌ی عشق آتشین و عمیق اوست، به‌طوری که هر لحظه و هر قطره خونش در اثر این عشق می‌سوزد. عشق او آنچنان شدید است که تصور می‌کند در پی‌اش تمام وجودش در آتش می‌سوزد و خانه دلش از این عشق و شور و شوق در حال سوختن است. در نهایت، شاعر از زیبایی‌های بزم و عکسی که به یاد معشوق بر دلش نقش بسته، سخن می‌گوید که همه چیز را پر از شمع و نور کرده است و او را بیشتر در حال سوختن می‌بیند.