شمارهٔ ۴۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و عشق می‌پردازد. شاعر از عنقا، که نمادی از زیبایی و بلندپروازی است، می‌خواهد که با هوشمندی و دقت پرواز کند و از سستی در پرواز اجتناب کند. او به شوق چیدن گل از گلشن اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق و دلتنگی او سبب می‌شود که از غنچه دلش دست نکشد. تواضع برای کسی با قامت بلند و زیبا زیبا نیست و نشانه‌ای از نادیگی است. شاعر همچنین به چمن اشاره می‌کند که با لب میگون، در صورت ورود یک گل به رنگ غنچه، می‌تواند تغییر کند. در نهایت، دل شاعر به خاطر عشق و زیبایی به وحشت گرفتار شده و او بر تخت این دیوانگی نشسته و از رمیدن و فرار می‌ترسد.