شمارهٔ ۴۵۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به حال حیرت و غم خود اشاره می‌کند و از زیبایی‌های چهره معشوق صحبت می‌کند که او را مستغرق کرده است. او از ناله‌اش می‌گوید که همچون غنچه‌ای در حال پژمردن است و درد دلش را به وضوح نشان می‌دهد. با هر جنبش مژگان معشوق، دل او چاک می‌خورد و از غم، لبخندش به زخم‌هایش بدل می‌شود. اشک‌ها مانند قافله‌ای از چشم‌ها می‌گذرد و زخم‌ها نشان‌دهنده‌ی عشق و ناراحتی او هستند. در نهایت، هیچ کس نتوانسته از باغ وصال معشوق، غنچه‌ای بچیند و همه به نوعی در درد و اندوه عشق غرق شدند.