شمارهٔ ۴۵۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
کردی چو کباب ستم عشوه گری چند
یابی نمک گریهٔ خونین جگری چند
در راه تمنای تو بی پا و سری چند
از دیده برون ریخته لخت جگری چند
بشکن قفس سینه و بر باد ده ای آه
از لخت جگر لاله صفت بال و پری چند
از فطرت عالی بدافلاک نگویم
حیف است کنم شکوهٔ بی پا و سری چند
ای مرغ نگه بی رخ او گرم طپش باش
بر باد ده از پلک و مژه بال و پری چند
فریاد که در هند سیه بختی هجران
مویی شده ام از غم نازک کمری چند
در مدرسهٔ عشق تو شاگرد جنون است
از پیر خرد یافته جویا نظری چند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر با استفاده از تصویرهای زیبا و احساسی، به بیان درد و رنج عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر از پیچیدگی‌های عشق و احساس تنهایی صحبت می‌کند و به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر روح و جسم شاعر اشاره دارد. او حسرت و اشتیاق خود را برای دیدن محبوبش بیان می‌کند و از غم جدایی‌اش می‌گوید. همچنین، شاعر به جستجوی معرفت در عشق و جنون ناشی از آن و زندگی پر از حسرت و درد اشاره دارد. در کل، این شعر به عمق احساسات و غم‌های عاشقانه پرداخته است.