شمارهٔ ۴۷۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ احساسات عمیق و دردناک ناشی از جدایی و فراق است. شاعر از طپش دلش مانند پرنده‌ای بدون بال سخن می‌گوید و از امید و شوقی که در چشمانش وجود دارد. او اشاره می‌کند که هرگامی در مسیر عشق، دامی جدید به دنبال دارد و قلبش در بند آرزوهایش گرفتار شده است. دلش پر از حسرت و آرزو است و در تلاش است تا به یاد محبوبش دلگرم شود، اما در نهایت به خاطر فقدان او، ضربه‌ای عمیق را احساس می‌کند. شاعری که همچنین به گذر زمان و جوانی و غفلت اشاره دارد و در پایان بیان می‌کند که دلش از زندگی روزمره و بازی‌های زندگی مانند مهره‌ای در دست کودکان شده است.