شمارهٔ ۴۸۰ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
آنانکه جام مهر تو بر سر کشیده اند
چون ماه چارده سر از افسر کشیده اند
چون بوی غنچه درد ترا لخت لخت دل
از شوق جمع آمده در بر کشیده اند
لبریز رنگ لعل و سفیداب گوهرند
بر صفحه ای که شکل تو دلبر کشیده اند
آنانکه مست نشئهٔ توحید گشته اند
جام ولای ساقی کوثر کشیده اند
جویا دو چشم او دل ما را به یک نگاه
از عالمی به عالم دیگر کشیده اند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از افرادی سخن می‌گوید که عشق و محبت نسبت به معشوق خود را به نمایش می‌گذارند. آن‌ها مانند ماه درخشان و زیبا هستند و با شوق و اشتیاق عشق معشوق را در دل دارند. این افراد زینت‌بخش و زیبا هستند و محبت معشوق را در قالب تصاویر گوناگون به تصویر می‌کشند. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که این افراد به سبب عشق به خداوند و توحید، به مقام و معنای بالاتری دست یافته‌اند و نگاه معشوق آنان را به دنیایی دیگر می‌برد.